Aktualności

Z życia parafii


Wyjazd na Ukrainę – wolne miejsca!
 

KOSZT WYCIECZKI: 660 zł, 60$ oraz 750 hrywien. Zapisy w biurze parafialnym!

Plan wyjazdu (wyjazd 19.08.2018 – powrót 26.08.2018)
Pn 20.08

 

 

LWÓWPrzyjazd Zwiedzanie Lwowa: Cmentarz Łyczakowski i Orlęta, stare miasto z katedrą łacińską i ormiańską, Kamienicą Królewską i Czarną, kościołem dominikanów i cerkwią wołoską; 20. 00 – kolacja i nocleg  (jeśli grupa już zna Lwów – jakieś inne punkty programu we Lwowie)

 

Wt 21.08

 

 

LWÓW8.00. śniadanie – OLESKO (zamek, gdzie urodził się Jan III Sobieski, zbiory Lwowskiej Galerii Obrazów) – PODHORCE (zamek i pozostałości parku) –POCZAJÓW (prawosławne sanktuarium Maryjne) – KRZEMIENIEC (kościół św. Stanisława z pomnikiem J. Słowackiego, ruiny zamku na Górze Bony),

 20.00 – kolacja i nocleg

 

Sr. 22.08

 

 

 

KRZEMIENIEC 8.00. śniadanie – dworek Słowackiego, Liceum Krzemienieckie – OSTRÓG – (zamek Ostrogskich, kościół) – KRZEMIENIEC

20.00 – kolacja, nocleg

 

Czw.23.08

 

KRZEMIENIEC 8.00. śniadanie – DUBNO (zamek) – ŁUCK (zamek, katedra) –OŁYKA (pałac Radziwiłłów i kolegiata) – KRZEMIENIEC
Pt.24.08 Wyjazd do Polski

 


Rodzina-rodzinie: dramat braku nadziei
„Szczęść Boże, Szanowni Państwo, oddajemy w Państwa ręce raport Caritas Polska opisujący sytuację w Syrii. Wojna w Syrii trwa już 7 lat i pytamy jak długo jeszcze będzie się toczył ten konflikt braku nadziei na przyszłość ? Ponad połowa mieszkańców Syrii potrzebuje pomocy aby przeżyć następny dzień. Codziennie próbują odzyskać namiastkę zwyczajnego życia, które zabrała im i wciąż zabiera wojna. Prosimy wszystkich darczyńców, którzy zakończyli wsparcie lub zakończą w najbliższych tygodniach o rozważenie dalszej pomocy rodzinom syryjskim i kolejną kontynuację. Prosimy o dokonanie wyboru nowej rodziny ze strony. Wszystkim tym, którzy już to uczynili bardzo dziękujemy.”
Zespół Caritas Polska

Adoracja Najświętszego Sakramentu

16 czerwca 2018 r.

g.12. 00 – ul. Poznańska

g.13.00 – ul. Łagiewska

g.14.00 – ul Kanałowa i Robotnicza

g.15.00 – ul. Wodna i Dworcowa

g.16. 00 – ul. Słoneczna, Dobieżyńska i Ogrodowa

g.17.00 – Łagwy i Niegolewo

 

 


ŻYCZENIA ARCYBISKUPA METROPOLITY POZNAŃSKIEGO

Z OKAZJI UROCZYSTOŚCI ZMARTWYCHWSTANIA PAŃSKIEGO 2018 ROKU

Drodzy Archidiecezjanie!

Zmartwychwstanie to święto nadziei. Nasz Pan pokonał śmierć i w ten sposób pokazał, że ostatnie słowo o ludzkim życiu nie należy do głuchego grobu, miejsca rozkładu
i unicestwienia, ale do Niego – Zwycięzcy wszelkiej beznadziei. Chrystus wszedł w nowy, nieznany nam jeszcze, wymiar ludzkiej egzystencji i otwiera go przed nami.

Dlatego, choć nas zasmuca nieunikniona konieczność odejścia z tego świata, to jednak jesteśmy pewni, że śmierć przestała być metą. Stała się bramą do nowej rzeczywistości, której „ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie zdołało pojąć”
(1 Kor 2,9). Tę rzeczywistość Bóg przygotował dla nas. W niej „nie będą już łaknąć ani nie będą już pragnąć, i nie porazi ich słońce ani żaden upał, bo paść ich będzie Baranek, który jest pośrodku tronu, i poprowadzi ich do źródeł wód życia: i każdą łzę otrze Bóg z ich oczu”
(Ap 7,16-17).

Drodzy Siostry i Bracia!

W roku Jubileuszu 1050-lecia pierwszego na ziemiach polskich biskupstwa
w Poznaniu, dziękujemy dobremu Bogu za orędzie wielkanocnej nadziei, które od czasów biskupa Jordana rozbrzmiewa na naszej ziemi. Cieszymy się, że jako uczniowie Zmartwychwstałego możemy je nadal głosić współczesnemu światu, tak bardzo potrzebującemu Chrystusa. Życzę Wam wiele mocy Ducha Świętego do świadczenia każdego dnia o wierze, którą otrzymaliśmy i której wyznawanie jest naszą chlubą.

Na czas świętowania życzę też wiele ludzkiej życzliwości oraz zdrowia i wszelkiej pomyślności a także pięknych chwil przenikniętych rodzinnym szczęściem i wzajemną miłością.

 

Niech Bóg ma Was w swojej opiece i niech obdarza swoim obfitym błogosławieństwem.

+ Stanisław Gądecki

Arcybiskup Metropolita Poznański

 


WESPRZYJ DZIAŁALNOŚĆ CARITAS! PRZEKAŻ SWÓJ 1% PODATKU.

Caritas Poznańska to największa rodzina w Wielkopolsce. Z jednej strony przychodzą do nas ludzie, którym spłonął dom, nie stać ich na zapłacenie czynszu lub nie mają co jeść. Z drugiej strony są to osoby, które bezinteresownie pomagają wstać na nogi potrzebującym. Jesteśmy spoiwem służącym do wymiany miłości i dobra, jaka dokonuje się między ludźmi.

„ Miłość porusza się na dwóch nogach. Jedną z nich jest miłość do Boga, a drugą miłość do ludzi. Rób wszystko, abyś nie kuśtykał, ale biegnij na obu aż do samego Boga.” Słowa Świętego Augustyna pięknie pokazują sens istnienia i działania wszystkich zaangażowanych w dzieła Caritas, za które z całego serca dziękuję.

Proszę o przekazanie 1 % swojego podatku na Caritas Poznańską, abyśmy każdego dnia wspólnie nieśli pomoc potrzebującym. Wszystko co dobre i szlachetne dzieje się w naszych wspólnotach, parafiach i placówkach, skali tych działań nie da się przedstawić za pomocą liczb, kilogramów czy wartości materialnych, ważniejsze są pokłady bezinteresownej miłości i dobroci płynącej z serc. Do takiej postawy nieustannie wzywa nas Jezus Chrystus.” – ks. Marcin Janecki

 


18.02.2017

LIST PASTERSKI

ARCYBISKUPA  POZNAŃSKIEGO

NA WIELKI POST ROKU PAŃSKIEGO 2018

(Nawracajcie się!)

 

Umiłowani w Chrystusie, Bracia i Siostry!

 

Dzisiaj, w pierwszą niedzielę Wielkiego Postu, słyszymy słowa Chrystusa: Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię (Mk 1,15). Te słowa są pierwszą zapisaną w Ewangelii Markowej wypowiedzią Jezusa, rodzajem uwertury do Jego publicznej działalności. Są zapowiedzią głównej przyczyny głoszenia przez niego Dobrej Nowiny.

 

Powyższe słowa wzywają nas do zdecydowanego porzucenia grzechów i dostosowania naszego życia do sposobu życia Pana Jezusa. Do każdego i każdej z nas; do wielkich i małych, do bogatych i biednych, wykształconych i niewykształconych, do dzieci, młodzieży, ludzi w sile wieku i starców kieruje słowa: nawróć się!

 

  1. NASZE WIELKOPOSTNE NAWRÓCENIE

 

Nawrócenie to zaprzestanie czynienia zła i zaprawianie się w dobrym. To pójście za Jezusem w taki sposób, aby Jego Ewangelia stała się konkretnym przewodnikiem naszego życia. To zaniechanie myślenia, że to my jesteśmy wyłącznymi budowniczymi własnego życia. To uznanie, że jesteśmy stworzeniami, że zależymy od Boga, od Jego miłości i jedynie „tracąc” własne życie w Nim, możemy je zyskać. Dzisiaj nie można już być chrześcijaninem w następstwie prostego faktu, że żyjemy w społeczeństwie o korzeniach chrześcijańskich. Także ten, kto rodzi się w rodzinie chrześcijańskiej i jest religijnie wychowany musi każdego dnia ponawiać decyzję bycia chrześcijaninem; dawać pierwsze miejsce Bogu.

 

Przykładem i zachętą na tej drodze są dla nas wielkie nawrócenia, takie jak św. Pawła na drodze do Damaszku czy św. Augustyna. Także i w naszych czasach Pan niestrudzenie puka do drzwi ludzkich serc również w środowiskach, które wydają się pochłonięte sekularyzacją, jak stało się to w przypadku Pawła Florenckiego, rosyjskiego prawosławnego. Będąc wychowanym jako agnostyk, żywił prawdziwą wrogość wobec nauki religii w szkole, potem jednak – już jako naukowiec – zawołał: „Nie, nie można żyć bez Boga” i całkowicie zmienił swoje życie (por. Benedykt XVI, Katecheza, 13.02.2013).

 

Nawrócenie się nie jest dla nas – jak niektórzy sądzą – sprawą uznaniową, opcjonalną; ono jest dla nas  koniecznością. Potwierdzeniem tego jest przypowieść o nieurodzajnym drzewie figowym, która z jednej strony przypomina o Bożej cierpliwości wobec nas, lecz jednocześnie ostrzega, że ci, którzy trwają w grzesznym odrzuceniu pokuty, zostaną ostatecznie „wycięci” z tego i z przyszłego świata (Łk 13,6-9). Ostatecznym losem osób i społeczności, które uchylają się od nawrócenia jest zagłada. Dlatego najskuteczniejszą odpowiedzią na brak dobrych owoców w naszym życiu jest odwrócenie się od zła i zwrócenie ku dobru. Nawrócenie pozwala zwyciężać zło dobrem.

 

W tym procesie nieustannego nawracania pomaga nam Duch Święty:  On zaś, gdy przyjdzie – mówi Jezus –  przekona świat o grzechu (…). Gdy przyjdzie On, Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy (J 16,8.13). Duch Święty odkrywa przed nami całą prawdę o nas samych. Prawdę o tym, że każdy z nas codziennie dopuszcza się czegoś złego, że nawet człowiek sprawiedliwy może zgrzeszyć  codziennie siedem razy (por. Prz 24,16). Jeśli mówimy, że nie mamy grzechu, to samych siebie oszukujemy i nie ma w nas prawdy – powie apostoł Jan (1J 1,8). Prośmy więc Ducha Świętego, abyśmy nie żyli już w zakłamaniu, ale w prawdzie i wołajmy do Niego: Przyjdź światłości sumień!

 

A zatem – z pomocą Ducha Świętego – czyńmy rachunek sumienia, żałujmy za nasze grzechy, uczyńmy mocne postanowienie poprawy, odprawmy szczerą spowiedź i zadość czyńmy Bogu i ludziom. A nade wszystko prośmy Ducha Świętego, abyśmy nie tylko dostrzegli nasz grzech, ale umieli również nad nim zapłakać (Łk 22,61-62).

 

Dzięki temu Kościół będzie mógł dawać – ludziom współczesnym, tak wrażliwym na konkretne świadectwo życia – przykład pojednania przede wszystkim w swoim własnym łonie. Wszyscy musimy pracować nad uspokojeniem umysłów, zmniejszeniem napięć, przezwyciężeniem podziałów, uzdrowieniem ran zadawanych sobie wzajemnie przez braci. Gdy zaostrzają się różnice stanowisk w dziedzinie spraw dyskusyjnych, szukać jedności w tym, co jest podstawowe dla wiary i życia chrześcijańskiego, w myśl starożytnej maksymy: „Jedność w rzeczach koniecznych. W sprawach wątpliwych – wolność. We wszystkim zaś miłość” (por. Reconciliatio et paenitentia, 9).

 

 

  1. POWIERZENIE NASZEJ ARCHIDIECEZJI ŚW. JÓZEFOWI

 

Idąc taką drogą, pragniemy zawierzyć losy naszej archidiecezji świętemu Józefowi. Jego żywy kult trwa w Poznaniu w kościele Ojców Karmelitów od czterystu lat. Przed czterema laty – za zgodą Stolicy Apostolskiej – koronowałem Jego łaskami słynący obraz. Następnie miała miejsce trzyletnia peregrynacja kopii tego wizerunku po archidiecezji. Jej celem było – w klimacie modlitwy i współpracy z łaską Bożą – utwierdzić ewangeliczne spojrzenie na rodzinę, na jej trwałość, na jej sakramentalną świętość i niezastąpioną rolę w wychowywaniu i przekazywaniu wiary następnym pokoleniom.

 

Wszystkie te poczynania rodzą się z naszej wiary w to, że św. Józef jest naszym potężnym orędownikiem u Boga. Mocno w to wierzyła św. Teresa z Avila, przekonana, że – podobnie jak na ziemi Pan Jezus był poddany świętemu Józefowi – tak jest też i w niebie; Chrystus wysłuchuje to, o co Go prosi św. Józef (por. Księga mojego życia, VI, 6). Podobnie jak opiekował się Jezusem i jego Matką Maryją, tak też opiekuje się dzisiaj całym Kościołem.

 

Dla umocnienia tej wiary w stałą opiekę św. Józefa nad Kościołem – po zakończeniu pielgrzymowania kopii obrazu – zawierzymy teraz Jego opiece całą Archidiecezję Poznańską. Akt ten będzie miał miejsce w sanktuarium Ojców Karmelitów w piątą niedzielę Wielkiego Postu, dnia 18 marca. Natomiast następnego dnia – w liturgiczną uroczystość św. Józefa – ten akt zawierzenia zostanie powtórzony w każdej parafii naszej archidiecezji. W ten sposób pomnożymy naszą radość oraz kult tego Świętego.

 

Z całego serca dziękuję Ojcom Karmelitom za opiekę nad sanktuarium a także Ojcu Stanisławowi Plewie OCD za niełatwe dzieło peregrynacji obrazu w naszych parafiach. Wszystkich wiernych natomiast zachęcam do nawiedzania tego słynącego łaskami obrazu a przede wszystkim do zgłębiania życia i cnót św. Józefa, do częstej modlitwy za Jego wstawiennictwem, przede wszystkim w intencji małżeństw i rodzin.

 

 

  1. JUBILEUSZ 1050. ARCHIDIECEZJI POZNAŃSKIEJ

 

Trzecia sprawa to jubileusz tysiąc pięćdziesięciolecia naszej diecezji. Jak wiemy, od dnia Pięćdziesiątnicy Ewangelia rozprzestrzenia się po całym świecie. Przed ponad tysiącem lat dotarła ona także na nasze ziemie. Książę Mieszko – przyjmując chrzest – otworzył Polakom drogę do Ewangelii. Dwa lata po chrzcie Mieszka zostało ustanowione w Poznaniu pierwsze biskupstwo na ziemiach polskich.

 

Przybył do nas biskup Jordan, widzialny ojciec i pasterz wiernych, modlący się nauczyciel modlitwy, który wstawiał się za swoimi braćmi i z tym samym ludem błagał Pana i dziękował Mu, wskazując na prymat Boga i Jego łaski. Do jego zadań – jako pierwszego odpowiedzialnego za dyscyplinę pokutną w jego Kościele partykularnym – należało wzywanie do nawrócenia i pokuty. Jego obowiązkiem było mówienie o niszczącej obecności grzechu w życiu ludzi i w historii wspólnot. Jego obowiązkiem było też przepowiadanie niezgłębionej tajemnicy miłosierdzia, które Bóg nam okazał w Krzyżu i Zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa, oraz w wylaniu Ducha Świętego na odpuszczenie grzechów. Jego przepowiadanie było wezwaniem do nadziei (por. Pastores gregis, 33.39). W tym roku przypada 1050. rocznica tego wydarzenia. Świętując jubileusz dziękujemy Bogu za dar biskupstwa i początek widzialnych struktur Kościoła oraz prosimy, abyśmy byli także dzisiaj otwarci na działanie Ducha Świętego, tworząc żywy Kościół Chrystusa.

 

Ponawiam moje zaproszenie skierowane do wszystkich, abyśmy – jako wspólnota – włączyli się w uczczenie tego jubileuszu. Świętowanie w parafiach będzie miało miejsce w wigilię Zesłania Ducha Świętego, natomiast główne uroczystości archidiecezjalne rozpoczną się 22 a skończą 24 czerwca. W obchodach tych nie chodzi tylko o wspominanie minionego czasu i dziękczynienie za udzielone nam łaski, idzie o wielką modlitwę, o nowe napełnienie się Duchem Świętym, o nasze uświęcenie. Tylko święci bowiem czynią Kościół bardziej podobnym do Chrystusa i bardziej wiarygodnym wobec świata. Dlatego św. Matka Teresa z Kalkuty mawiała: Jeśli ja i ty nawrócimy się, świat stanie się lepszy!

ZAKOŃCZENIE

 

Nie zapominajmy – w tym wielkopostnym czasie – o udziale w Gorzkich Żalach i Drogach Krzyżowych.

 

Na koniec zaś, prośmy Najświętszą Maryję Pannę, Matkę Kościoła, która towarzyszy nam i wspiera nas na drogach Wielkiego Postu, aby pomagała każdemu i każdej z nas odkryć wielkość i piękno nawrócenia; wielkość i piękno duchowego zmartwychwstania.

 

Życzę Wam i sobie, abyśmy w czasie tegorocznego Wielkiego Postu prawdziwie się nawrócili, aby Duch Święty mógł nas uświęcać i przez nas dalej umacniać zaczątki Królestwa Bożego na ziemi.

 

 

Na święty czas wielkopostny wszystkim Wam z serca błogosławię.

 

Poznań, dnia 18 lutego 2018 roku

  1. 734/2018

                                                                                              † Stanisław Gądecki

                                                                                   Arcybiskup Metropolita Poznański


10.02.2017

WSKAZANIA PASTERSKIE

DOTYCZĄCE PRZEPISÓW POKUTNYCH

W ZWIĄZKU Z WIELKIM POSTEM 2018

„Pokutujcie więc i nawróćcie się, aby grzechy wasze zostały zgładzone, aby nadeszły od Pana dni ochłody, aby też posłał wam zapowiedzianego Mesjasza, Jezusa, którego niebo musi zatrzymać aż do czasu odnowienia wszystkich rzeczy” (Dz 3,19-21). Wszyscy wierni, każdy na swój sposób, na podstawie prawa Bożego zobowiązani są czynić pokutę. Żeby jednak – przez wspólne zachowanie pokuty – złączyli się między sobą, zostają nakazane dni pokuty, podczas których wierni powinni przeznaczać więcej czasu na modlitwę, wykonywać uczynki pobożności i miłości, podejmować akty umartwienia przez wierniejsze wypełnianie własnych obowiązków, zwłaszcza zaś zachowywać post i wstrzemięźliwość (por. kan. 1249 KPK). Dniami pokuty w Kościele powszechnym są poszczególne piątki całego roku i czas Wielkiego Postu (por. kan. 1250 KPK).

Mając na uwadze powyższe normy, polecam, aby w Archidiecezji Poznańskiej przestrzegano następujących zasad:

 

I  PRZEPISY POSTNE

A. Wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych i post ścisły

 

  1. Wierni, którzy ukończyli 14. rok życia, są zobowiązani do zachowania w ciągu całego życia wstrzemięźliwości od pokarmów mięsnych w następujące dni:
  2. we wszystkie piątki całego roku,
  3. w Środę Popielcową.

 

Równocześnie – ze względu na tradycję tego dnia w Polsce – zachęcam wiernych do zachowania wstrzemięźliwości od pokarmów mięsnych w Wigilię Bożego Narodzenia.

 

Wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych nie obowiązuje, jeżeli zgodnie z przepisami liturgicznymi, w piątek przypada uroczystość.

 

  1. Wierni, którzy ukończyli 18. rok życia, aż do rozpoczęcia 60. roku życia, oprócz wstrzemięźliwości od pokarmów mięsnych są zobowiązani do zachowania postu ścisłego w następujące dni:
  2. w Środę Popielcową,
  3. w Wielki Piątek.

Post ścisły pozwala na jednorazowy posiłek do syta oraz na dwa skromne posiłki w ciągu dnia.

 

 

  1. Wierni, którzy nie mają możliwości wyboru pokarmów i muszą spożywać to, co zostanie im podane, mogą korzystać z dyspensy od obowiązku wstrzymania się od potraw mięsnych w piątki całego roku. Taka dyspensa nie istnieje w Środę Popielcową i Wielki Piątek.

 

Niemożliwość zachowania wstrzemięźliwości od pokarmów mięsnych w piątek zakłada jednak podjęcie innych form pokuty, takich jak: modlitwa, jałmużna, uczynki pobożności i miłości, wierniejsze spełnianie obowiązków.

 

  1. Dla słusznej przyczyny proboszcz może udzielić w pojedynczym przypadku
    – poszczególnym wiernym, poszczególnym rodzinom lub wspólnotom wiernych – dyspensy od wstrzemięźliwości od potraw mięsnych, z wyjątkiem:
  2. Środy Popielcowej,
  3. Wielkiego Piątku.

 

Proboszcz winien jednak nałożyć na korzystających z dyspensy obowiązek modlitwy w intencjach Ojca Świętego oraz złożenia ofiary do skarbony z napisem „Jałmużna postna”, względnie częstszego spełniania uczynków chrześcijańskiego miłosierdzia.

 

Z dyspensy udzielonej przez jakiegokolwiek proboszcza Archidiecezji Poznańskiej mogą korzystać wierni Archidiecezji Poznańskiej wszędzie, gdziekolwiek się znajdują, a także wszyscy inni wierni przebywający na terenie Archidiecezji Poznańskiej.

 

Tej samej władzy dyspensowania udzielam wszystkim kapłanom podczas pełnienia posługi duszpasterskiej na cmentarzach komunalnych Poznań-Junikowo i Poznań-Miłostowo, a także spowiednikom przy sprawowaniu Sakramentu Pokuty.

 

Prośbę o dyspensę – w formie pisemnej – można także kierować do Kurii Metropolitalnej.

Przed posiłkiem należy poinformować zainteresowanych o udzielonej dyspensie.

 

  1. Powstrzymywanie się od zabaw

 

Powstrzymywanie się od zabaw sprzyja opanowaniu instynktów i wolności serca (zob. KKK 2043).  Obowiązuje we wszystkie dni Wielkiego Postu.

 

 

  1. CZAS KOMUNII ŚW. WIELKANOCNEJ

 

Czas Komunii wielkanocnej, obejmuje okres od Środy Popielcowej, tj. od dnia 14 lutego 2018 r. do Niedzieli Najświętszej Trójcy, tj. do dnia 27 maja 2018 r. Przyjęcie Komunii św. z okazji Wielkanocy w naznaczonym terminie należy do podstawowych obowiązków katolika.

Zachęcam gorąco Archidiecezjan, aby z żywą wiarą i żarliwą skruchą przystąpili do Sakramentu Pojednania i duchowo odnowieni przyjęli Chrystusa w Komunii św.

 

  • DANINA DIECEZJALNA

 

Każdy wierny – w miarę swoich możliwości – zobowiązany jest do troski o potrzeby wspólnoty Kościoła. Jedną z form tej troski jest danina diecezjalna, składana w okresie Wielkiego Postu na potrzeby naszej Archidiecezji. Fundusze z daniny diecezjalnej przeznaczane są na działalność charytatywną prowadzoną przez Caritas Archidiecezji Poznańskiej, na potrzeby Arcybiskupiego Seminarium Duchownego oraz na funkcjonowanie instytucji centralnych Archidiecezji.

 

Serdecznie dziękuję za zrozumienie tych potrzeb i za składane ofiary.

Poznań, dnia 7 lutego 2018 roku

  1. 578/2018

† Stanisław Gądecki

Arcybiskup Metropolita Poznański

  1. prałat dr Ireneusz Dosz

Kanclerz Kurii


24.12.2017

Życzenia świąteczne

Drodzy Siostry i Bracia,

Uczestnicy świątecznych mszy św. usłyszą życzenia świąteczne  w naszym parafialnym kościele. Nie wszyscy jednak do niego docierają. Te życzenia, które będziecie mogli przeczytać na stronie internetowej parafii mają mieć wyraz ogarnięcia prawdą o miłości Bożej wszystkich parafian i mieszkańców naszych trzech wiosek, Łagiew, Niegolewa i Wojnowic. Mieszkamy na jednej ziemi, nieraz blisko siebie. Spotykamy się nieraz w milczeniu, nieraz przy krótkiej wymianie słów. Do nas wszystkich Jezus Chrystus przynosi zbawiającą miłość. Życzę wszystkim przyjęcia Jego miłości. Tak, jak my w dzień wigilijny trzymam w ręku symboliczny opłatek, tak On w chlebie eucharystycznym chce przyjść do nas każdej niedzieli, a nawet codziennie. Żyjmy Jego pokorną  miłością.

Pokój Wam
Ks. Jan